Comments on: The Bigger Picture – Reactie op “Kunstenaars: Musea zijn soms krenterig” van Lucette ter Borg http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg This is a blog dedicated to the museum musings of the guest curators, invited by the Van Abbemuseum, to work (and play) within the context of the permanent collection and other museum projects. Thu, 28 Jan 2016 11:41:59 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.4.2 By: Steven ten Thije http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/#comment-415017 Steven ten Thije Thu, 29 May 2014 19:18:50 +0000 http://thekitchen.vanabbe.nl/?p=1161#comment-415017 @barbara visser en @jack segbars, bedankt voor jullie reacties. We zijn in het museum in gesprek over het thema. Door een aantal vakanties kunnen we nu niet als groep reageren, maar we komen binnenkort weer bij jullie terug. H. groet, Steven @barbara visser en @jack segbars, bedankt voor jullie reacties. We zijn in het museum in gesprek over het thema. Door een aantal vakanties kunnen we nu niet als groep reageren, maar we komen binnenkort weer bij jullie terug. H. groet, Steven

]]>
By: Jack Segbars http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/#comment-414225 Jack Segbars Thu, 29 May 2014 13:04:23 +0000 http://thekitchen.vanabbe.nl/?p=1161#comment-414225 Platform BK onderstreept de oproep, zoals die doorklinkt in dit statement van het Van Abbemuseum, om te werken aan een inrichting van de kunstproductie die meer marktonafhankelijk is. De structuur van de kunsteconomie als geheel is inderdaad waar de discussie over zou moeten gaan. Het gesprek moet dan ook gevoerd worden door alle partijen die onderdeel zijn van die keten van productie: musea en instituten, fondsen, galeries, politiek en kunstenaars. Ons cultureel leven kent een economische ondergrond. De verwevenheid hierbinnen is groot en de verwarring compleet. Er bestaat momenteel geen model voor de kunstproductie dat uiteindelijk uitgaat van een niet-financiële validatie, hoezeer er ook wordt gesproken over ‘inhoudelijke’ argumenten, en hoezeer er wordt voorgesteld dat deze gescheiden zouden zijn. Dit volgt uit de inrichting van ons maatschappelijk model zoals het gekozen is: de markt is het uiteindelijke validerend mechanisme en de laatste vector waarlangs de productie is geijkt. Inhoudelijke en financiële argumenten zijn in het bestaande systeem bij voorbaat aan elkaar gekoppeld. Het is niet zo dat het Mondriaan Fonds als meest belangrijke nationale subsidieverstrekker, niet-commerciële afwegingen als enige en geïsoleerde criteria zou kunnen maken bij een subsidieverstrekking. Daarvoor zijn de politieke kaders te dwingend geformuleerd die uiteindelijk landen bij de validatie van het marktmechanisme. Hierin bestaat de dubbele boodschap: inhoudelijkheid staat voorop, maar evenzogoed zijn de tuchtelementen van de markt: ondernemerschap, zichtbaarheid, bereik en zichtbaarheid criteria bij het vaststellen van wat subsidiabel is. Dat het Van Abbemuseum hier nu aanspraak maakt op de bemiddelende rol van het Mondriaan Fonds tot een minder commercieel raamwerk van kunstproductie, miskent deze realiteit. Of legt althans de verantwoordelijkheid daar. Het Van Abbemuseum weet dat het zelf een rol speelt in het valideren van dit mechanisme: een presentatie in het museum geeft een kunstenaar een vermeerderde marktwaarde, hoezeer die ook langs de kritische functie en gewenste sociale inbedding van kunst verloopt. Aanspraak maken op gemeenschapsgelden doorkruist deze circulatie niet en isoleert deze evenmin van de marktwerking, het voedt slechts de bestaande circulatie. De logica van de kunstenaar die uitsluitend (en uiteindelijk) van verkoop afhankelijk is, blijft intact. Voor de kunstenaar geldt precies dezelfde discrepantie tussen de intentioneel publieke functie en de afhankelijkheid van de markt. De rol van het museum is veranderd, de rol van de markt is veranderd. De markt is van een welwillend burgerlijk patronaat dat nog voeding had met het culturele leven overgegaan tot een onpersoonlijk speculatief instrument, met nauwelijks nog terugkoppeling tot het culturele veld en de gemeenschappelijkheid. De droom van het privaatpublieke ordeningsprincipe delft het onderspit tegenover de logaritmen van de financiële systemen. Hierin geldt geen notie van gemeenschappelijkheid waarop nog steeds de idee van de gedeelde modernistische functie van kunst is gebaseerd. Bij het instorten van de voorheen museale functie van het ‘verzamelen’ als hoeder en steller van het culturele erfgoed is het museum tegelijkertijd een productiehuis geworden. Qua verzamelfunctie legt het museum het af tegen de financiële grootmachten: het zijn banken, oligarchen en verzekeraars die de top bemachtigen zonder dat deze daar een publieke toonfunctie tegenover hoeven te stellen. Ook vanuit eigen artistieke overwegingen is deze hiërarchische taakstelling afgelegd en is de afstand tussen productie en historiserende canonvorming geslecht. Wat rest is een inhoudelijke presentatiefunctie als publieke taak, zonder dat hierbij nog de ‘verzameling’ of uitbouw daarvan, op bestaande leest, het primaire doel kan zijn. Het terugveroveren van de publieke taak kan alleen liggen in het accepteren van en reageren op deze condities. Bij zo’n taakstelling moet een kunstenaar, die samen met het museum in deze ‘presentatiewijze’ voorziet, beschouwd worden als coproducent. Om de cyclus van productie en marktvalidatie te doorkruisen, zou de inbreng van de kunstenaar dan ook gedekt moeten worden door een verzekerde honorering. Deze kan in de vorm van hang- en stageld georganiseerd worden en in de vergoeding van een tijdsinvestering. Het museum kan hierbij programmeren zoals het op ‘inhoudelijke’ gronden goeddunkt en een curatoriële functie terugveroveren. De kunstenaar kan produceren zonder de dwang van ‘investering’ met een onzekere uitkomst. Beiden produceren dan een publiekstaak die losgekoppeld kan worden van niet alleen de tucht van de markt, maar ook de absorberende werking van de markt. Een dergelijk model valideert culturele presentatie vanwege de publieke noodzaak tot zichzelf. Dit is een visie die politiek gestut zou moeten worden, en waarvoor draagkracht en financiële dekking nodig is. Dat de transparantie bevordert dient te worden is een absolute noodzaak. En inderdaad heeft aan vingerwijzen niemand wat. Taak is nu duidelijk te krijgen wie welk model van kunstproductie voor ogen staat en langs welke condities. voorstel zie: http://www.platformbk.nl/2014/05/hang-en-stageld/ Platform BK onderstreept de oproep, zoals die doorklinkt in dit statement van het Van Abbemuseum, om te werken aan een inrichting van de kunstproductie die meer marktonafhankelijk is. De structuur van de kunsteconomie als geheel is inderdaad waar de discussie over zou moeten gaan. Het gesprek moet dan ook gevoerd worden door alle partijen die onderdeel zijn van die keten van productie: musea en instituten, fondsen, galeries, politiek en kunstenaars.

Ons cultureel leven kent een economische ondergrond. De verwevenheid hierbinnen is groot en de verwarring compleet. Er bestaat momenteel geen model voor de kunstproductie dat uiteindelijk uitgaat van een niet-financiële validatie, hoezeer er ook wordt gesproken over ‘inhoudelijke’ argumenten, en hoezeer er wordt voorgesteld dat deze gescheiden zouden zijn. Dit volgt uit de inrichting van ons maatschappelijk model zoals het gekozen is: de markt is het uiteindelijke validerend mechanisme en de laatste vector waarlangs de productie is geijkt. Inhoudelijke en financiële argumenten zijn in het bestaande systeem bij voorbaat aan elkaar gekoppeld.

Het is niet zo dat het Mondriaan Fonds als meest belangrijke nationale subsidieverstrekker, niet-commerciële afwegingen als enige en geïsoleerde criteria zou kunnen maken bij een subsidieverstrekking. Daarvoor zijn de politieke kaders te dwingend geformuleerd die uiteindelijk landen bij de validatie van het marktmechanisme. Hierin bestaat de dubbele boodschap: inhoudelijkheid staat voorop, maar evenzogoed zijn de tuchtelementen van de markt: ondernemerschap, zichtbaarheid, bereik en zichtbaarheid criteria bij het vaststellen van wat subsidiabel is.

Dat het Van Abbemuseum hier nu aanspraak maakt op de bemiddelende rol van het Mondriaan Fonds tot een minder commercieel raamwerk van kunstproductie, miskent deze realiteit. Of legt althans de verantwoordelijkheid daar. Het Van Abbemuseum weet dat het zelf een rol speelt in het valideren van dit mechanisme: een presentatie in het museum geeft een kunstenaar een vermeerderde marktwaarde, hoezeer die ook langs de kritische functie en gewenste sociale inbedding van kunst verloopt.

Aanspraak maken op gemeenschapsgelden doorkruist deze circulatie niet en isoleert deze evenmin van de marktwerking, het voedt slechts de bestaande circulatie. De logica van de kunstenaar die uitsluitend (en uiteindelijk) van verkoop afhankelijk is, blijft intact. Voor de kunstenaar geldt precies dezelfde discrepantie tussen de intentioneel publieke functie en de afhankelijkheid van de markt.

De rol van het museum is veranderd, de rol van de markt is veranderd. De markt is van een welwillend burgerlijk patronaat dat nog voeding had met het culturele leven overgegaan tot een onpersoonlijk speculatief instrument, met nauwelijks nog terugkoppeling tot het culturele veld en de gemeenschappelijkheid. De droom van het privaatpublieke ordeningsprincipe delft het onderspit tegenover de logaritmen van de financiële systemen. Hierin geldt geen notie van gemeenschappelijkheid waarop nog steeds de idee van de gedeelde modernistische functie van kunst is gebaseerd.

Bij het instorten van de voorheen museale functie van het ‘verzamelen’ als hoeder en steller van het culturele erfgoed is het museum tegelijkertijd een productiehuis geworden. Qua verzamelfunctie legt het museum het af tegen de financiële grootmachten: het zijn banken, oligarchen en verzekeraars die de top bemachtigen zonder dat deze daar een publieke toonfunctie tegenover hoeven te stellen. Ook vanuit eigen artistieke overwegingen is deze hiërarchische taakstelling afgelegd en is de afstand tussen productie en historiserende canonvorming geslecht. Wat rest is een inhoudelijke presentatiefunctie als publieke taak, zonder dat hierbij nog de ‘verzameling’ of uitbouw daarvan, op bestaande leest, het primaire doel kan zijn. Het terugveroveren van de publieke taak kan alleen liggen in het accepteren van en reageren op deze condities.

Bij zo’n taakstelling moet een kunstenaar, die samen met het museum in deze ‘presentatiewijze’ voorziet, beschouwd worden als coproducent. Om de cyclus van productie en marktvalidatie te doorkruisen, zou de inbreng van de kunstenaar dan ook gedekt moeten worden door een verzekerde honorering. Deze kan in de vorm van hang- en stageld georganiseerd worden en in de vergoeding van een tijdsinvestering. Het museum kan hierbij programmeren zoals het op ‘inhoudelijke’ gronden goeddunkt en een curatoriële functie terugveroveren. De kunstenaar kan produceren zonder de dwang van ‘investering’ met een onzekere uitkomst. Beiden produceren dan een publiekstaak die losgekoppeld kan worden van niet alleen de tucht van de markt, maar ook de absorberende werking van de markt. Een dergelijk model valideert culturele presentatie vanwege de publieke noodzaak tot zichzelf. Dit is een visie die politiek gestut zou moeten worden, en waarvoor draagkracht en financiële dekking nodig is.

Dat de transparantie bevordert dient te worden is een absolute noodzaak. En inderdaad heeft aan vingerwijzen niemand wat. Taak is nu duidelijk te krijgen wie welk model van kunstproductie voor ogen staat en langs welke condities.
voorstel zie: http://www.platformbk.nl/2014/05/hang-en-stageld/

]]>
By: Platform BK http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/#comment-414022 Platform BK Thu, 29 May 2014 11:29:43 +0000 http://thekitchen.vanabbe.nl/?p=1161#comment-414022 Kunstenaarshonoraria – Reactie Platform BK op Van Abbemuseum http://www.platformbk.nl/2014/05/kunstenaarshonoraria-reactie-platform-bk-op-van-abbemuseum/ Kunstenaarshonoraria – Reactie Platform BK op Van Abbemuseum
http://www.platformbk.nl/2014/05/kunstenaarshonoraria-reactie-platform-bk-op-van-abbemuseum/

]]>
By: Barbara Visser http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/#comment-403363 Barbara Visser Sat, 24 May 2014 13:14:22 +0000 http://thekitchen.vanabbe.nl/?p=1161#comment-403363 Hartelijk dank voor jullie intelligente respons, ben het zeer eens met de suggestie dat de oorzaken dieper liggen, onder meer bij een perverse kunstmarkt en het beeld dat dat veroorzaakt. Dat is de achtergrond waartegen wij nu tegen elkaar dreigen te worden uitgespeeld. Dat neemt niet weg dat de musea en de kunstenaar simultaan het gesprek kunnen aangaan over honoraria. het is belangrijk dat elke schakel verantwoordelijkheid neemt voor het voeren van dat gesprek. Het lijkt onder kunstenaars, zowel onderling als met externe partijen, ook nogal een taboe, kunst en geld. Blijkbaar is het ook te banaal (tot we in de winkel staan) om de onzekere en in veel opzichten onmeetbare artistieke praktijk aan een harde financiële werkelijkheid te koppelen. Een even hardnekkige als romantische opvatting, die ik helaas maar al te goed herken. En toch moet het! Alleen al het feit dat het nu op de publieke agenda staat, geeft de kunstenaar moed. Want het is ook een kwestie van zelfvertrouwen van de kunstenaar, over zijn of haar maatschappelijke positie. Die is inmiddels op zo’n dieptepunt, dat de wal het schip godzijdank aan het keren is. Maar helemaal vanzelf gaat het niet. Hartelijk dank voor jullie intelligente respons, ben het zeer eens met de suggestie dat de oorzaken dieper liggen, onder meer bij een perverse kunstmarkt en het beeld dat dat veroorzaakt. Dat is de achtergrond waartegen wij nu tegen elkaar dreigen te worden uitgespeeld. Dat neemt niet weg dat de musea en de kunstenaar simultaan het gesprek kunnen aangaan over honoraria. het is belangrijk dat elke schakel verantwoordelijkheid neemt voor het voeren van dat gesprek. Het lijkt onder kunstenaars, zowel onderling als met externe partijen, ook nogal een taboe, kunst en geld. Blijkbaar is het ook te banaal (tot we in de winkel staan) om de onzekere en in veel opzichten onmeetbare artistieke praktijk aan een harde financiële werkelijkheid te koppelen. Een even hardnekkige als romantische opvatting, die ik helaas maar al te goed herken. En toch moet het! Alleen al het feit dat het nu op de publieke agenda staat, geeft de kunstenaar moed. Want het is ook een kwestie van zelfvertrouwen van de kunstenaar, over zijn of haar maatschappelijke positie. Die is inmiddels op zo’n dieptepunt, dat de wal het schip godzijdank aan het keren is. Maar helemaal vanzelf gaat het niet.

]]>
By: Steven ten Thije http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/#comment-401427 Steven ten Thije Fri, 23 May 2014 16:32:37 +0000 http://thekitchen.vanabbe.nl/?p=1161#comment-401427 @daan, bedankt voor je reactie. We gaan intern verder praten en nemen je idee mee. @carolyn black. The artist is Dan Persjovschi. Look forward to read your column. h. groet, all best, Steven @daan, bedankt voor je reactie. We gaan intern verder praten en nemen je idee mee.
@carolyn black. The artist is Dan Persjovschi. Look forward to read your column.
h. groet, all best,
Steven

]]>
By: carolyn black http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/#comment-400639 carolyn black Fri, 23 May 2014 09:24:08 +0000 http://thekitchen.vanabbe.nl/?p=1161#comment-400639 I have written a blogpost in response to this article. It was primarily the image that I have reflected upon, rather than the text. The conundrum inspired me hugely, but I cannot read the name of the artist. Please let me know and I will credit him/her. This conversation is a very important one in the UK too, especially because Museums and Libraries are now the remit of Arts Council England too. I have written a blogpost in response to this article. It was primarily the image that I have reflected upon, rather than the text. The conundrum inspired me hugely, but I cannot read the name of the artist. Please let me know and I will credit him/her. This conversation is a very important one in the UK too, especially because Museums and Libraries are now the remit of Arts Council England too.

]]>
By: Daan http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/#comment-400450 Daan Fri, 23 May 2014 06:42:40 +0000 http://thekitchen.vanabbe.nl/?p=1161#comment-400450 Zou het niet mooi zijn als musea naast een plek om werk te tonen ook een plek bieden voor kunstenaars om zich te uiten in een atelier, dus ruimte en materieel bieden? In plaats van kunst aankopen kunst doen laten ontstaan. Zo ook gelijk bezoekers een kans geven om een kijkje te nemen in de keuken van de kunstenaar, eventueel een persoonlijke uitleg krijgen. Zou het niet mooi zijn als musea naast een plek om werk te tonen ook een plek bieden voor kunstenaars om zich te uiten in een atelier, dus ruimte en materieel bieden? In plaats van kunst aankopen kunst doen laten ontstaan. Zo ook gelijk bezoekers een kans geven om een kijkje te nemen in de keuken van de kunstenaar, eventueel een persoonlijke uitleg krijgen.

]]>
By: Met sommige musea heb je als kunstenaar geen vijanden meer nodig… http://thekitchen.vanabbe.nl/2014/05/21/the-bigger-picture-reactie-op-kunstenaars-musea-zijn-soms-krenterig-van-lucette-ter-borg/#comment-399518 Met sommige musea heb je als kunstenaar geen vijanden meer nodig… Thu, 22 May 2014 20:06:51 +0000 http://thekitchen.vanabbe.nl/?p=1161#comment-399518 [...] Vandaag reageerde het Abbemuseum met een door het kernteam ondertekende brief. Daarin wordt gesteld dat er niet alleen naar musea gekeken moet worden maar naar de markt als geheel. Geen onterecht punt, want het is makkelijk de zwarte piet toe te spelen naar de musea. Veel musea krijgen financiële middelen uit publieke gelden (waaronder het Mondriaan Fonds) en ze kunnen het geld maar 1 maal uitgeven. Oftewel, als er meer budgetten zijn, is er ook meer mogelijk. De mogelijkheden zijn als volgt; [...] [...] Vandaag reageerde het Abbemuseum met een door het kernteam ondertekende brief. Daarin wordt gesteld dat er niet alleen naar musea gekeken moet worden maar naar de markt als geheel. Geen onterecht punt, want het is makkelijk de zwarte piet toe te spelen naar de musea. Veel musea krijgen financiële middelen uit publieke gelden (waaronder het Mondriaan Fonds) en ze kunnen het geld maar 1 maal uitgeven. Oftewel, als er meer budgetten zijn, is er ook meer mogelijk. De mogelijkheden zijn als volgt; [...]

]]>